Kantlijn in quarantainetijd | Maandag 22 juni 2020

Les van Jean


OPDRACHT

Beschrijf een pijn, verdriet of gemis wat zo alomvattend was dat het verankerd leek in je

DNA. En beschrijf het moment dat het zich verzachtte. (Het moment dat je in het

toverschelpje blies als het ware).

Ik kan me voorstellen dat het beschrijven van verdriet teveel kramp oplevert. Je mag ook

beginnen bij de zachtheid; het moment dat het zich omkeerde, dat er iets begon te genezen, zonder te vertellen waar die omkering betrekking op had. Dat levert ook heel mooie verhalen op. Dat moment, of proces van transformatie dat is het.

Atlantis


We leven in het jaar anno 3020 na Chr.

Ik logeerde bij mijn grootvader; Baron Karl Friedrich Hieronymus von Münchausen genaamd. Logeerde graag bij hem. Hij kon boeiende sterke verhalen toen hij in het leger van de KNIL= Koninklijk Ned. Indisch Leger diende.

Hij had een majordomus Johannes Blanda genaamd.

Hij was een meester in Pentjak Silat ; de Indonesische Martial Arts.

Zijn dochter was even oud als ik en we zijn samen opgegroeid.

Haar vader leerde ons de kunst van Pentjak Silat. Dat goed van pas kwam toen de bullies ons mores wilde leren. Kwamen ze van een koude kermis thuis. We schopten ze lens en ze trokken geschrokken met bloedende neuzen terug. Haar vader kon wat bij verdienen met lessen geven in Pentjak Silat aan kinderen en volwassenen.

Zijn dochter heet Siritis Blanda. Er wordt verteld dat haar moeder een Balinese prinses was. Maar ze zag toen ze jong was als een dik propje. Heb haar in jaren niet gezien. Ze studeerde Martial Arts bij de beste scholen over de hele wereld. Ze is nu Cum Laude geslaagd voor alle examens. Ze komt terug om haar vader te bezoeken.

Mijn naam is David van der Helden. Was verlegen en klein van stuk en was bijziend en bijna blind zonder bril. Ik studeerde voor werktuigkunde en had zojuist mijn bul gehaald

Mijn vader was een Chinees- Ambonees met een kort lontje. Zijn naam was Salomon van der Helden en van beroep handelt hij in 2e handse ruimteschepen. Die hij goedkoop van het leger op kocht als ze jaren dienst hadden gedaan. Hij knapte ze op en installeerde ; AI= Artificial Intelliigence = Kunstmatig Intelligentie computers  aan boord. En verkocht ze weer duurr aan het leger terug dan ze hadden gekost.


Ik kreeg van mijn vader als cadeau voor mijn geslaagde studie en kleine ruimteschip met AI aan boord. Begreep waarom het niet verkocht werd. Het zag er niet uit ! Het had het uiterlijk van een platgeslagen pad.! Het had camouflage  kleuren. Het had het meest weg van een platgeslagen legerhelm met deuken op de meest ongelegen plekken !

Mijn vader zei; "Zeuntje, ik geef je een goed raad; "Beoordeel een boek niet naar zijn kaft"

'Of als je geen Hollands verstaat; "Never judge a book by its cover".

Mijn vader vertelde niet dat scheepje al een AI aan boord had toen hij in verwaarloosde leger schuur vond. Hij kwam op het briljante idee naar het voorbeeld van dit  scheepje.

Maar hij kon het niet verkopen omdat het niet werkte op de gebruikelijk bekende principes. Niemand wist hoe het werkte. Het had onbekende symbolen op de instrumenten die niemand begreep..

Hij vond een passende cadeau voor zijn zoon, die had toch werktuigkunde gestudeerd !

Met tegenzin en mopperend aanvaardde ik het cadeau.

Ik doopte het scheepje met de naam; "Shangri-La."


Dit verhaal wordt te lang om in ëën keer te vertellen. Wordt vervolgd met de avonturen. Van David en Siritis en het ruimteschip "Shangri- La."

- Ronald Pessy



12 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven