Kantlijn in quarantainetijd | Vrijdag 27 maart 2020

Bijgewerkt: jun 29

Les van Mireille


Thema: Nieuwe Lente nieuw begin. 

Niemand had het coronavirus zien aankomen. Wat doet dat met jou? Hoe voel je je? Hoe ga jij ermee om? Sommige mensen ervaren een positief effect op hun leven: meer rust, meer ruimte voor de natuur. Hoe is dat voor jou? Wat doen de RIVM regels met jou?

C-virus of de nieuwe pest

Corona heeft mijn leven niet veel veranderd.


Sinds ik in 2001 en  2012 een hartaanval en een herseninfarct kreeg.

Is mijn leven veranderd.

Mijn persoonlijkheid is mee veranderd.

Ik zie de betrekkelijkheid van alles in

Geniet van de kleine dingen

Ik leef sinds 2012 alsof ik in 2020 met de C-virus [ik noem het de nieuwe Pest] beleef.

Want door die 2 hartaanvallen en een herseninfarct loop ik op eieren en ik kan op ieder moment deze wereld verlaten.

Mijn hart werkt maar voor één derde

Heb een pacemaker en een ICD in mijn borst

Dus niet veel energie.

8 Jaar leef ik al in deze C-virus sfeer vanaf 2012

Ik dacht mijn leven niets meer waard was

Kon net zo goed dood gaan

Gaf het allemaal op

De volgende dagen gebeurde iets vreemds

Voelde me lichter worden

Alsof een last van mijn schouders werd getild 

Was al mijn complexen kwijt

Vreesde de dood niet meer

Dacht er niet veel over na

Maar nu in 2020 denk ik dat ik mijn Ego verloor 

Ondanks dat mijn lichaam een wrak is

Geniet ik meer van mijn leven dan ik toen gezond was

Weliswaar mijn lichaam is een wrak

Maar mijn geest is duizendmaal sterker geworden


- Ronald Pessy

'Een nieuwe lente, een nieuw geluid'


Een nieuwe lente, een nieuw geluid` zei mijn man altijd om de moed erin te houden. Ook al was het hartje zomer! Je kunt altijd opnieuw beginnen toch?! Ook als, of, juist als het even tegenzit zoals nu.


Er liggen al lang genoeg taken op mij te wachten, maar de onrust rond het coronavirus is in versterkte mate op mij overgegaan: ik ben superonrustig en dat zorgt ervoor dat ik me niet lang op iets kan concentreren. Ik begin dus met de krant te lezen. Na tien minuten zucht ik een paar keer diep en dwaal af met mijn gedachten en als ik tot het besef kom dat ik niet meer lees, sta ik op om iets anders te gaan doen. Een afwas bijvoorbeeld? Hè nee, daar heb ik geen zin in. Een vriendin bellen? Och, daar kleven dan ineens allerlei bezwaren aan: bij de één hang ik meteen een uur aan de lijn, bij de ander komt het om deze tijd ongelegen, enzovoort.


Een ommetje dan? Het lijkt nu rustig op straat. Maar schijn bedriegt, weet ik inmiddels uit ervaring van de afgelopen dagen. Voor je ’t weet loop je te slalommen of breng je de hele tocht door op het fietspad of op de straat omdat zo velen totaal geen zin hebben om zich aan de anderhalf meter afstand te houden. Schijt aan regels, die zijn goed voor de ander! lijken ze soms uit te stralen en ze scheren zó vlak langs je dat je opzichtig opzij moet gaan. In gedachten zie ik dan dat kleine monster van een coronavirus tussen ons overspringen.

Dus het ommetjesidee laat ik maar varen. Het devies was toch: binnenblijven!

Ik heb inmiddels de tweede legpuzzel van duizend stukjes uitgelegd. Hèt middel tegen de onrust.


Verstand op nul en ogen op steeltjes! Daar ga ik maar mee verder.


- Sytske van Bochove

0 keer bekeken